Vrijheid in je kop, deel 14 min read

  • door
Leestijd: 3 minuten

Of je nu telt vanaf 1 maart of 20 maart, ondertussen is het gewoon echt lente. Dit stukje stond al een tijdje op de planning, maar pas sinds kort kan je het weer lentewaardig noemen. Ongeacht wat de kalender van ons vraagt, is het een goed idee om stil te staan bij vrijheid. Vandaag deel 1.

We gaan weer naar buiten met zijn allen, jawel! Dan trekken wij onze leukste kleding aan en strekken onze benen, terwijl in het dierenrijk de koeien de wei induiken en ronddartelen alsof ze hun geliefde graszoden nooit meer zouden zien. Mannen bewegen zich in kuddes richting de sportschool om klaar te zijn voor de zomer, vrouwen zoeken de terrasjes op. Hoe hoger de temperatuur, hoe harder iedereen kwettert. Heerlijk. Dit zijn van die typische seizoensdingetjes die we ons hier kunnen veroorloven in Nederland om zomaar te doen: dat is vrijheid. Er is niet eens één synoniem te vinden in onze dagelijkse woordenschat die bij deze betekenis in de buurt komt.

Dit idee van vrijheid is best gek: de voorbeelden hierboven zijn eigenlijk gewone dingetjes die we als spontaan ervaren. Soms voelde ik me wel verstikt in deze maatschappij. Het hoort erbij om dit soort dingen te doen, zo voelt het. Daarmee scheppen we een beeld wat nu onderdeel van het leven is en wat niet. Of nog leuker: wat bij welke groep personen hoort. Het is wel een beetje vreemd om een vijftiger rond te zien lopen met een pet achterstevoren op zijn hoofd. WELP, WAT DOET HIJ. DOE NORMAAL OUWE MAN, OOK ECHT. Dit beeld projecteren we niet alleen op onszelf hoe we ons zouden moeten gedragen, maar laten we ook weten aan anderen. Zo kan iets groeien en een onderdeel van een cultuur worden, óf het idee wordt geslacht door de groep en verdwijnt in de anonimiteit.

Echt jezelf zijn, wordt dan steeds lastiger in deze mensenmassa: iedereen krijgt dezelfde kleur toegewezen. Jezelf conformeren aan wat ‘gewoon’ is, kan een heel nauwe dwangbuis worden. Bij mij heeft het lang door mijn hoofd gespookt: mensen kunnen het raar gaan vinden wat ik wil doen, dus doe ik het maar niet. Toen er uiteindelijk ruimte was om echt na te denken, bleek dat een leugen te zijn. Een gebeurtenis tien jaar geleden illustreerde dit mooi. We waren bij de familie in het zuiden op bezoek in Overloon. Denk aan een lekker klein dorp op een zonnige zondagmiddag. We dolden wat met elkaar en het is misschien wat vrijer dan bij andere families. Ook oma werd nog bij alles betrokken. Na een gezellig gesprek en een klein beetje aandringen, belandde ze op de schommel in de tuin. Verbazing alom. En weet je wat? Ze had de tijd van haar leven. Normaal gesproken zou je grootmoeders meer in schommelstoelen terugvinden, maar zij niet. Sterker nog, op haar 92e was het opnieuw raak. Some things will never change. Waarom zou je je dit soort dingen ontzeggen als je er plezier in hebt!

Laten we voor het gemak zeggen dat je zo’n 30.000 mensen ontmoet in je leven. Dan heb ik het niet over mensen waar je in een winkelstraat langsloopt, maar waar je echt contact mee hebt. Dat betekent dat je met 99,99999394 procent van de wereldbevolking nooit iets te maken gaat krijgen. Trek jij je iets aan van omstanders en zou je dagelijks langs 300 mensen lopen, dan mis je met 9 miljoen mensen nog steeds 99.999 procent van alle het aantal inwoners op deze planeet. Voor mij verdween hiermee een excuus om me af te laten remmen en iets leuks of goeds te doen voor een ander. Is die blik in je rug het echt waard om een mooi moment te missen, door het toch niet te doen? In Galaten 1:10 vraagt Paulus zich dit ook af: “Probeer ik met mijn boodschap mensen, of God te plezieren? Probeer ik het mensen naar de zin te maken? Nee. Als ik zou proberen om mensen te plezieren, zou ik geen echte dienaar van Jezus zijn.” Besef je dat een hoop momenten uniek zijn: je gaat ze eigenlijk niet meer op die manier tegenkomen. Het duurde lang voordat ik het los kon laten. Uiteindelijk hoop ik op mijn 92e ook nog op de schommel te mogen zitten. Zou dat niet geniaal zijn? Daarom wil ik je uitdagen over je trots of haast heen te stappen. Beter laat begonnen dan helemaal niet 🙂 Tot deel 2!

 

Wees jezelf, soms impulsief

Koningsdag 2015: inspiratie met mijn beste vriendin.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *