Succes met je succes3 min read

  • door
Leestijd: 2 minuten

We stellen ons teveel doelen en verkijken ons op succes. There, I said it! Dit wordt een heel kort artikel als het zo doorgaat. Maar nee dat ben je niet van me gewend, dus daarom ga ik met jou wat delen over mijn successen, of het gebrek eraan.

Eigenlijk staat mijn leven (of liever: stond) in het teken van succes proberen te hebben. Vanaf de basisschool is het lieve er natuurlijk af en gaat ieder voor zich: degene met het coolste kapsel en de grootste mond had al snel een streepje voor bij bijvoorbeeld de meiden die ik leuk vond, en hoge cijfers waren voor nerds. Maar het voelde wel beter! Hard werken kon ik wel, maar niet op een ontspannen manier. Voor mij was het joy om schoolopdrachten te maken, dat vond ik leuk en daarnaast leek het alsof ik goed bezig was. Toch was het niet goed genoeg voordat ik er alles uitgehaald had, en ooit heb ik de ogen uit m’n kop gejankt vanwege een 8,5. Best obsessief als je het achteraf bekeek, eigenlijk was het een tikkeltje te serieus.

Op de middelbare ging dat door en koos ik mijn eigen pad. Waar ‘die toffe boys’ iedere gymles hele flessen deo op zichzelf leegspoten, vroeg ik me af wat het toevoegde. “Gel? Dan verander ik mezelf.” Een aantal jongens dachten dat ze dat als springplank konden gebruiken voor hun eigen populariteit. Voor de rest was ik ook net wat anders, maar ook daardoor had ik dus een gebrek aan succes, en werd het gat met de anderen alleen maar groter. Lef -1.

Fastforward naar studie: de middelbare methode werkte totaal niet op het hbo. Waar mijn klasgenoten lekker doorklepten en ontspanning afwisselden met een zesjescultuur, werkte ik hard door maar miste de boot volledig. Dikke jaloersheid naar anderen toe waar het wel goed ging, en nog meer zelfhaat over m’n eigen gebreken en achterstand. Een aantal heel trage jaartjes vol depressie en burnout later: pas in het laatste jaar van m’n opleiding ging ik op een studentenvereniging. Bleek een winnende zet te zijn, uiteindelijk.

Wat weinig mensen echter weten is dat die weg best lang en moeilijk was. Toen begon het proces pas om jezelf te mogen zijn en niet wat anderen je opleggen. Dat is wat er in mijn hoofd gebeurde, maar wat je niet aan de buitenkant zag. Niemand laat namelijk zijn zwaktes zien,¬†then it’s game over. Telkens als ik dacht dat ik er was, was de rest al verder en kon ik terug naar de tekentafel. Natuurlijk kwam ik wel verder, maar het was niet op het tempo wat de maatschappij, anderen, familie van mij verwachtten. Weet je: het is in deze race een inhaalslag, maar ook al begin je er later aan. Die finishlijn ligt nog altijd op dezelfde plek. Elke dag kom jij weer wat dichterbij, dat is wat telt. Niet hoe ver de rest is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *