Lekker leven weer online4 min read

  • door
Leestijd: 3 minuten

De kop is eraf, we zijn onderweg na de eerste twee blogs! Nou, eigenlijk niet helemaal. Op dit moment zit ik lekker thuis, typische zondagmiddag. Even een belletje, telefoon erbij, muziek op de achtergrond, wat lezen, het bos in, een spelletje en (sinds kort 😉 ) wat schrijven. En dat voelt eigenlijk best prima. Eerder had ik hier gigantische problemen mee. Waarom? Omdat het leven buiten zoveel spannender leek te zijn.

Mijn blik stond toen echt op oneindig, maar nog steeds betrap ik me er soms op dat ik niet door de oppervlakkigheid heen prik. Zeker als je gewend bent om vaak je telefoon er even bij te pakken en niet direct je vrienden naast je hebt wonen, dan wordt het lastig. Het is gewoon erg verleidelijk om online rond te snuffelen en harde conclusies te trekken. Instagram, Snapchat, Facebook, Hyves (grapje), iedereen spamt redelijk hard over wat voor spannends ze nu weer aan het doen zijn. Hebben jij en ik best een saai leven, lijkt het wel. Valt jouw leven dan echt zo tegen? Valt juist mee, denk ik.

Het is misschien moeilijk om je voor te stellen, maar hier mag je je best bewust van zijn. Te hoge verwachtingen zijn killing als je naar de rest gaat en blijft kijken. Op deze manier ga je zoeken naar dingen om je leven maar interessant te laten lijken. Dat zijn dingen die er achteraf niet echt toe doen, waar je uiteindelijk niks uit haalt. Begrijp me niet verkeerd: een beetje herinneringen scheppen, daar is absoluut niks mis mee. Verhalen vertellen is wat mensen graag doen, en het oog wil ook wat! Als je echt een te gave avond hebt gehad die je je decennia later nog gaat herinneren, be my guest, dat zijn verhalen die iets over jou zeggen, en dat vind ik tof. Maar je kan je er al heel snel in verliezen. Daarmee ben je zowel jezelf op een voetstuk aan het zetten, boven anderen. Mensen willen nou eenmaal graag interessant gevonden worden, maar dat mag geen excuus zijn als het je leven gaat beheersen en je telefoon onmisbaar wordt bij het delen van je dagelijkse leven. Waar stopt het dan? I don’t think it will stop, actually.

I shall call this: Instagram Whoring For Likes And Love.

Ook ik ben er schuldig aan hoor. Even delen hoe fancy je wel niet hebt gekookt met een met filters opgedofte post, tóch even een fotootje online zetten om te laten zien dat je ook echt een superinteressante avond had in een café. Inclusief een shed load aan hashtags natuurlijk. Eigenlijk was het een beetje lamballen en was de diepgang ver te zoeken, maar dat laatste krijg jij als volger dan weer niet mee. Baal jij toch even dat je toen net thuis zat een boek te lezen! Er is dus best wel een risico dat je je gaat vergelijken met anderen, en daarin blijft hangen. Of nog leuker: dat net zo hard mee gaat proberen te doen, om maar mee te komen. Hou jij het overzicht nog? Het wordt haast een verplichting om dat vet interessante imago van je heel te houden!

Maybe life actually IS slightly boring, en daar is niks mis mee want we hebben er allemaal last van. Of je nu dagelijks je volgers bedelft onder een Insta-barrage van hardloopfoto’s waarbij zeventig procent van het beeld je eigen hoofd is. Het klinkt allemaal enorm wijs, maar het duurde hier ook even voordat ik er achter was wat er nu echt toe deed. Niet iedere dag kan tof en gaaf zijn. Daarom zitten er in mijn feed vooral gewoon gekke momentjes, of dingen waar ik later héél graag aan herinnerd word. Er komen soms nog herinneringen voorbij waarvan ik denk: “Joshua, wáárom heeft je dit ooit een goed idee geleken om te posten?” Jij, ja jij, je bent meer waard dan je telefoon en wat die van je laat zien. Degenen die dicht bij je staan, die weten dat! Is dat niet wat telt? Ben je het hiermee eens, of vind je eigenlijk dat ik uit m’n nek klets? Waar stopt het online leven voor jou? Laat even een berichtje achter, een reactie krijg je sowieso! Het is niet alsof ik vanavond iets beters te doen had.

😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *