Imperfectie is goed genoeg (1/2)Leestijd: 3 minuten

  • door
Leestijd: 3 minuten

Vóór de Formule 1-race in België werd de ondermaats presterende Pierre Gasly, Max Verstappens teamgenoot, bruut aan de kant gezet voor een ander talent uit de Red Bull-stal. Ondanks andere beloften viel het doek voortijdig voor de jonge Fransman.

Ja, je zit nog steeds op Beyond Those Clouds! Na deze degradatie begon zich in mijn hoofd een patroon te vormen. Eerder gebeurde hetzelfde met Daniil Kvyat die (notabene voor Verstappen) het veld moest ruimen drie jaar geleden. Zowel Kvyat als Gasly bleken niet in staat het moordende tempo van hun teamgenoot bij te houden en kosten het team bergen punten.

Afbeeldingsresultaat voor gasly spa 2019

Stel: je bevindt je in één van de meest professionele sporten ooit. Hier beslissen de kleinste ontwerpverschillen kampioenschappen, is het jaarbudget van topteams bijna 450 miljoen dollar per jaar, en een NASA-controlekamer verbleekt er bij het gemiddelde strategiecentrum. Er is alle hulp die je maar wilt. Je struikelt over de fysio’s, coaches leren je hoe je rustig blijft terwijl je achtervolgt wordt bij 350 kilometer per uur, en je kan dagenlang een nieuwe baan leren kennen in een simulator. Alles voor die perfecte voorbereiding. Maar erna… wordt het stil in je cockpit, gaan de lampen uit en sta je er alleen voor. Jouw rechtervoet bepaalt je lot. But hey, no pressure.

Oprecht vraag ik me af hoe goed zo’n wereld voor je is. Onze rolmodellen waar we naar opkijken zijn perfect, maar waar kijken zij dan naar? Wat is dan nog je anker? Of doen ze het gewoon maar, omdat ze niet anders weten of misschien niet anders kunnen? Ik ben er nog niet uit, maar dat is iets voor een andere dag.

Na zijn degradatie in Spa kon je goed zien dat een Gasly zonder druk een heel andere man was dan de afgelopen maanden. Toen droogde zijn bron van excuses steeds verder op, en werd de vragenstroom alleen maar sterker waarom hij deze keer weer zo ver achter Verstappen lag. Dit soort dingen gaan in je hoofd zitten, en uiteindelijk kan je niets meer goed doen. Alles wat minder is dan je teamgenoot verslaan, valt tegen en is niet voldoende. Pittig ongezoooond.

Red Bull zet rijders onder druk en kijkt wat er gebeurt. In mijn hoofd ontstond de vergelijking met diamanten. Eigenlijk kan je iedereen even simpel gezegd zien als bruinkool. Zet je er druk op, dan verandert het van eigenschappen. Soms wordt dat diamant, soms verkruimelt het. Moet je dit willen, jezelf zo onder druk (laten) zetten? Er is een regel dat je na 10.000 uur investeren iets uitstekend zal kunnen. Dat is leuk, maar je moet die echt heel selectief toe willen passen. Je bent namelijk niet de enige op deze wereld die ongeveer die kwaliteiten heeft. Realiseer je dat ze misschien niet zo goed zijn als je zelf hoopt of denkt, en dat is niet erg maar gewoon een feit.

Een Gasly wordt nooit een Verstappen, een Frenkie de Jong wordt geen Johan Cruyff 2.0 en ik word niet de nieuwe Ludovico Einaudi. Heel simpel. Gelukkig is het normale leven geen Formule 1 en hoef je niet perfect te zijn. Zelfs al lijkt dat wel nodig om te voldoen. Daar hoef jij jezelf niet voor te verontschuldigen, want dat probleem ligt bij de verwachtingen van anderen.

Als je lijdt onder prestatiedruk, of zo ervaart, ga er met iemand over praten die er verstand en/of een andere kijk op heeft. Met vrienden is het leuk, maar maak van ze geen hulpverlener. Het kan je beeldvorming totaal doen omslaan, gewoon omdat er een mens van vlees en bloed tegenover je zit. Wat voor ergs zou er dan nog kunnen gebeuren?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *