Geen twijfel mogelijk3 min read

  • door
Leestijd: 3 minuten

Eén van de belangrijkste pijlers onder het leven van iedere student is wisselvalligheid. Wie ben je, wat word je, waar ligt je hart nu echt? Allemaal van die fijne vragen die gesteld mogen en zelfs moeten worden, maar waar je leven heerlijk van op zijn kop kan gaan staan. En tussendoor moet je ook nog je leven overeind houden, succes he met jongleren!

Natuurlijk is er die categorie mensen die al ongeveer vanaf hun geboorte weet dat ze brandweerman gaan worden. Dan heb je het soort mensen dat er gewoon voor gaat, maar ook zijn er twijfelaars die meer nadenken dan eigenlijk goed voor ze is. *zwaait* Door jongensdromen en hobby’s had ik wel wat gedachten en een berg kennis opgebouwd voor de toekomst, maar word je dan automatisch wat je weet?

Absoluut niet. Voor mij ging die zoektocht naar identiteit pas echt lopen toen ik op Ichthus kwam. Vooraf bekroop me steeds meer een gevoel van onvrede over mezelf, ook door hoe mensen me zagen. Misschien voldoe ik niet aan het standaardplaatje waar mensen aan gewend zijn en zich bij thuisvoelen. Ik was te serieus en gefocust, terwijl het juist zo’n luchtige tijd hoort te zijn. Een rustpunt en een doel hebben, is enorm belangrijk. Je kan je wel overal in storten, maar dat werkt niet. “If you don’t stand for something, you’ll fall for anything.” Ook met een conservatief tienjarenplan gaat het vaak mis: er gebeuren altijd wel onverwachte dingen. Uit onderzoek waar ik geen bronvermelding meer van heb (topjournalist he?) blijkt dat je maar twintig procent van je leven zelf in de hand hebt. De rest overkomt je min of meer. Binnen dat eenvijfde deel jakkerde ik altijd door, zonder echt te weten welke kant op. Ik kon niet ontspannen en relativeren, juist omdat het zo’n zoektocht was en het klokje doortikte. Alles moest een doel hebben en daaraan bijdragen. Waarom zou je dan reflecteren als je toch al op weg bent, right? Right!

‘Iets met gerechtigheid’ wilde ik wel doen. Lekker breed ook weer. Was op zich al een vooruitgang op ‘de tweede Olav Mol worden’ hoor! Als die hard fan van Formule 1 en die commentator had ik dat in mijn hoofd gekregen, en een idee gaat er bij mij niet heel snel uit als het er eenmaal in zit. Maar graag ging ik dus voor iets zinvollers, dat bleek wel. Maar wat, hoe en waar dan? Ben ik wel goed genoeg? Heb ik voldoende te melden? Zijn er meer mensen zoals mij? Die antwoorden en twijfels vermeed ik in eerste instantie liever, maar er mag absoluut ruimte zijn daarvoor. Het is zelfs productief om verder te komen, tot op zekere hoogte natuurlijk. “Doubt encourages us to keep an open mind and continue to evaluate evidence for and against our beliefs. It is essential for critical thinking, and often motivates exploration.” , aldus een Quora-gebruiker. Kritische gesprekken op de vereniging hielpen hier zeker wel bij.

Het heeft lang geduurd, maar een aantal mensen nam de tijd en deed moeite om me echt te leren kennen. Zelf stelden zij zich open, daardoor liet ook ik uiteindelijk mijn masker vallen. En even hard als ik dat deed, zaagden ze mij door over de voors en tegens van mijn keuzes. Het duurde even, maar uiteindelijk was het ook voor mij mogelijk om mezelf weer aan te kijken in de spiegel. Het werkt om je open te stellen voor dat wat niet is wat het lijkt. Cryptisch he? Door iets een kans te geven, krijg je onverwachte dingen terug waar je van tevoren nooit van had durven dromen. Het zijn pareltjes die het studentenleven de moeite waard maken, daar is geen twijfel over mogelijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *