Nog even verder praten2 min read

  • door
Leestijd: 2 minuten

In memoriam: dag opa.

Precies 1 jaar geleden, op 14 september 2017, overleed mijn opa op 95-jarige leeftijd. Als op dat moment oudste van het Noordbrabantse dorp Overloon was hij na de Tweede Wereldoorlog medeverantwoordelijk voor de wederopbouw van zijn thuis. Tegen het einde van WO II was alles wat hij kende, totaal platgeschoten in ‘de Slag om Loon‘. Naar eigen zeggen herkende Jacobs zijn ouderlijk huis pas tussen de puinhopen, door de resten van de muren. Wauw.

Ja, Jan Jacobs (maar liever Jan de Slegter) was zeer bekend in de huiselijke kringen van het dorp en vertegenwoordigde een generatie van mensen die weer vanaf nul moesten beginnen. Dat deed hij met geloof, daadkracht en twijfel. Maar er zit meer achter de persoon Jan Jacobs. Door de fragmentatie van verhalen is het beeld wat ik van hem had en heb, erg beïnvloed geraakt.

Een jaar later zit ik me opnieuw te bedenken wat er eigenlijk weg is. Dat proces is bijna hetzelfde als de eerste weken na zijn overlijden, wat opeens erg hard ging. Nu is er meer berusting, dat is wel een groot verschil. In tijd van een week was opa opeens vertrokken. Dit gat is nog wel eens lastig. Wat had je allemaal kunnen vragen, willen vertellen, zeggen, met hem delen? In ieder geval ben ik er dankbaar voor dat in zijn laatste, heldere momenten ik nog een echt, persoonlijk gesprek met opa mocht hebben, wat de koetjes en kalfjes ver voorbij ging.

Het besef is blijven hangen dat ik er meer mee had kunnen doen. Een familieportret van de stamhouders (opa, pa, ik zelf) is er nooit gekomen, om maar wat te noemen. Want: ‘er is nog wel tijd’. Nou, je ziet dus wat daarmee gebeurd is. Life is fragile! Zijn verhaal is uitgebreid gedocumenteerd, op zich is dat het probleem niet. Wel had ik graag nog meer van hem persoonlijk geweten, want zelfs direct na de begrafenis spraken we mensen die weer een totaal ander licht over hem lieten schijnen.

Het leven is ondertussen verder gegaan. De verhalen zullen rond blijven zingen, tot de herinneringen vervagen en ook de volgende generaties vertrekken. Maar in welke fase je ook zit: trek je mond open als je iets wilt zeggen of vragen, anders krijg je nooit een antwoord. In ieder geval niet op deze planeet!

PS: op opa’s begrafenis heb ik een persoonlijk gedicht voorgedragen. Deze publiceer ik op dit tijdstip (nog) niet. Mocht je belangstelling hebben, dan wil ik je deze best laten lezen. Stuur me een appje met je gedachten hierbij 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *