Dag druktemakers (1/2)4 min read

  • door
Leestijd: 3 minuten

“Ik ben mijn Atlas kwijt.”

De laatste tijd voel ik me vrij, vrij gewichtloos. Het leven gaat best lekker, en ik voel me wel een gezegend mens. Op dit moment rust er een keer weinig last op mijn schouders, ondanks dat niet alles lukt wat ik zou willen doen. Waarom? Dat leg ik je uit in een paar delen.

Queen en David Bowie maakten er een heerlijk tijdloos nummer van: in Under Pressure (1981) zitten verschillende elementen over presteren onder druk. Het is erg interessant om te lezen wat mensen denken dat de betekenis van het lied echt is. Er is volgens mij nooit een officiële uitleg gekomen, maar de nodige mensen zien dit meesterwerk als een uiting van Freddie Mercury’s struggles met zijn toen nog verborgen homoseksualiteit.

“Insanity laughs under pressure. We’re breaking.”

Volgens mij is het nummer een tweesnijdend zwaard, de zanger boort meerdere thema’s aan met zijn geweldig rijke stem. Al deze onderwerpen hebben druk als gemeenschappelijke deler: het leven in al zijn facetten kost moeite, en kan je kapot maken. Koude rillingen had ik bij zowel zijn stemgeluid als de boodschap!

Een beetje druk is heus niet erg, wel als je eronder dreigt te bezwijken. Er wordt nogal wat van ons verwacht waar we aan moeten voldoen. Carrière, relatie, leuk sociaal leven, huisje, boompje en een beestje: allemaal zulke dingen. Dit lijkt op een standaard jammerklacht he? Eigenlijk gaat het me om het niveautje eronder, namelijk als het tussen je oren gaat zitten.

Met name de benauwdheid van hierboven is sprekend voor mij: het werkte verstikkend. Vanuit thuis-thuis was het lastig omdat een aantal mensen van buiten egoïstisch waren. Ze misbruikten goedheid, veroorzaakten een hoop schade en gingen erna hun eigen weg. Mijn ouders en ik bleven achter. Hierdoor begon bij mij steeds meer het idee te leven dat ik de enige was die het nog wel goed kon doen, met name in de ogen van mijn vader en moeder. Dat kwam in verschillende momenten terug doordat ik bijvoorbeeld thuis vermeed als het op studie aankwam.

Vroeger voelde ik me goed als ik als eerste klaar was, of een superopstel schreef. Ooit heb ik gejankt om een 8,5. That’s not a joke. Kinderen zijn nou niet bepaald een toonbeeld van relativering! Maar deze lijn trok zich later door: vaak begon ik wel goed, ambitieus en met de beste intenties aan dingen… om vervolgens snoeihard in de stress te schieten, en vast te lopen door (te) hoge verwachtingen van mezelf en dat ding.

Het gewicht van de wereld rustte op de schouders van Atlas.

Vandaag was ik bij de doop van een goede vriend. Erna bij hem thuis raakte ik in gesprek met iemand uit zijn gemeente. Deze persoon had met zijn rijpe 57 jaren scherp opgemerkt dat jongeren zichzelf heel veel druk opleggen om maar geen fouten te maken. Het moet goed zijn, anders komt er iets anders op jou jagen om je plaats in te nemen. Renze!

Je Insta-stories zitten vol met succesverhalen en geslaagde mensen die bergen beklommen hebben. Op een gegeven moment voelde het veiliger om niets te doen, want dan kan het ook niet misgaan. Ook ik heb hier veel last van gehad doordat mijn wortels in onvaste grond stonden. Mijn doelen waren te groot: daarmee had ik het gevoel om tenminste wèl te winnen in dit leven. Nobody should be having that kind of pressure. Inmiddels heb ik door de nodige gesprekken een beter beeld van mezelf en die verrekte veelzijdigheid gekregen, wat eigenlijk gewoon een keihard talent is. Dat ontwikkelen gaat de goede kant op, doordat steeds duidelijker is wat mijn passie inhoudt: mensen helpen! Nee, ik ben van mijn Atlas af. Het is fijn om een soort van gewichtloos te zijn.

Als jij nog wel deze druk op je schouders hebt of ervaart, wacht dan niet en ga met iemand praten die er verstand van heeft. Vrienden zijn leuk om mee te praten, maar echt geen professional. Dat is een groot verschil. Net als alle andere mensen op deze planeet verdien je dit. Zeg maar dag tegen die last, je kan wel zonder.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *